خيلي تنهام مثل هميشه ، مدتهاست منتظر ديدن چشمان زيبايت سر غم بر زانوي احساسم گذاشته ام ، كجايي زيباترين آرزوي دلم ، نمي دانم چه شكلي هستي ،  چگونه مي خندي ، چگونه حرف مي زني و چگونه خواهي توانست با نگاهت اين قلب بي قرارم را به آرامش برساني ، تا كي منتظرت باشم .

نمي دانم تو برادرم خواهي شد ،همسرم خواهي شد ،  هم رازم و يا مونسم . فقط مي دانم هر چه هستي از جنس خودم هستي و شك ندارم  روزي خواهي آمد و مرا با خود خواهي برد ، روزي خواهي آمد و قطره هاي اشكي كه براي ديدنت ريخته ام سنگفرش خيابان وصال خود خواهي كرد ، تا كي منتظرت باشم .

مدتهاست چيزي مرا رنج مي دهد ، ديدن افرادي آزارم مي دهد ، فضاي بعضي مكانها ديگر برايم تحمل كردني نيست . مي دانم تو خوب مي داني من به هر كه خوبي كردم در ازاي آن به من يا بدي كرد و با هيچ نداد . نمي دانم تقاص نه گفتن به بعضي ها چيست كه اينگونه بي آبرويم كرده اند ،  نمي دانم تقاص كمك به دوستانم كه با تمام وجود دوستشان داشتم چيست كه اينگونه از پشت به من خنجر زده اند ، نمی دانم چرا حتي اگر از استادم درس هم مي پرسم همه پشت سرم حرف مي زنند ، نمي دانم چرا همه روي من حساس شده اند چرا فقط كارهاي من به چشم ديگران مي آيد ، و اصلا نمي دانم رسم مسلماني همين است كه با من كرده اند ؟

چند روز پيش يكي از دوستانم گفت كه من خيلي صبورم . مي دانم و تو خوب مي داني كه اگر صبوري كرده ام فقط به خاطر تو بود و هست و اگر چشمهايم را به روي بديها و بي آبرويي هاي دوستانم بسته ام فقط به خاطر آبروي تو بود و هست . پس تا كي منتظرت باشم .

دلم مي خواهد روزي كه دستم را مي گيري دست پاكترين دختر دنيا در دستت باشد .دوست دارم روزي كه همراهيت مي كنم احساس عذاب وجدان نداشته باشم و اصلا دوست دارم فقط تو را دوست داشته باشم و حتي اگر رهايم كني  ' باز هم همان رهايت خواهم ماند  ' . به خدا قسم نمي دانم چرا هر كه به سراغم مي آيد نمي تواند با نگاهش ، با حرفش ، و با دلش تسخيرم كند . فقط تويي كه مي تواني مرا متحول كني . پس تا كي منتظرت باشم .

نمي دانم تو هم اين همه مرا دوست خواهي داشت ، باور كن الان كه مدتهاست براي كنكور درس مي خوانم فقط براي خوشحالي توست و مي دانم اگر روزي بفهمي كه من براي خنديدن لب هاي زيبايت چه تلاش ها كه نمي كردم با تمام وجود نفس عميقي مي كشي و خداي هردويمان را فرياد خواهي زد .

پس زودتر بيا و مرا از اين انتظار به در آور

در حصار بی کسی دلم بارها شکست به یاد کسی که هرگز یادم نکرد

من ندارم چون توان پای کوبی در جهان

          مطربم خواند و من این گوش را مهمان کنم

من ندارم بهر می حتی شکسته جام را

           ساغرم ریزد و من این دست ها محکم کنم

من ندارم نی بگویم این شکایتهای دل

                     یاورم بنوازد و من لب نوازی می کنم

من ندارم خانه ای از طرب و می و پای کوب

                 میکده حالا کجا ؟ من دل نوازی می کنم

من ندارم پهنه مستانه ای از این نگاه

    مست مستان می رود من ساق دوشی می کنم

من ندارم دستی آرا و بدون خط و خال

         دستهایش می دهد من پشت دستی می کنم

من ندارم پر به رسم شمع و گل پروانه شم

             گر مرا بنگارد این گل ، جان فروشی می کنم

من ندارم بهر جانان روی سرخی ، از غمش

                گر سر منت نگاهش را به رویم ، شرمساری می کنم

من ندارم طاقت دوری از این ماتمکده

                     من به رسم دست خالی و دل ماتم زده

گر بخواهی پا به روی چشم من محبوب من

                    با صدای پای تو من عشق بازی می کنم

همیشه وقتی می تونی اوج بگیری که پری برای اوج گرفتن داشته باشی

من نگویم دل من خانه آبادگری است   

                دل من کوه غمی در دل بیدادگری است

اشکهایم به کجا طاقت اندوه تو را

              طاقتی گر بنمایی اشک گرز و تبری است

من صدایم همه عالم بشناسند اگر

       بغض بی همهمگی ، این غم فریادرسی است

من نگاهم دم تیغی به بلندای امید

       بهر تیزی نهراسم خود امید سرابی است بسی

دستهایم به گریبان فلوتی است همین

       بره هایش به کجایند ، نگهبان چه کسی است ؟

پا در این خارگه پر هوسی بفشارم

       خون بریزد که بریزد ، هوس از چه کسی است ؟

رگ من سبز شود خون که ندارد به درون

        خون به جوش آردش این اشک زمین است زمین

قلب من پر شده از شور نجات وطنم

                     وطنم گر بگذارند ، سری پاک تری است

امروز دلم از حرفت خیلی گرفت امیدوارم با خوندن این شعری که برات گفتم منو بیشتر بفهمی

برگ برگم می نمودی فصل بی نام و نشان

                            زرد  زردم می نمودی شعله زردت نشان

گفته بودم عمر مریم در پی ات جاوید باد

                            نرگسم را خشک کردی ، آفتاب بی نشان

 گفته بودم سالها و ماه ها ما را نبود

                                سالهایم روز کردی ، ماه بی نام و نشان  

گفته بودم دل ندادم دست بی دست زمان

                            دست دل کوتاه کردی ، تیغ بی نام و نشان

گفته بودم قلب من آرام گیرد از وصال

                            وصل من را قطع کردی ، باد بی نام و نشان

گفته بودم دست هایم بی نیاز از این سراب

                           دست من محتاج کردی ، ای سراب بی نشان

گفته بودم اشک من هرگز نریزد بر زمین

                           جوی خون سیلان نمودی ، مرد بی نام و نشان

گفته بودم چشم هایم هجرتت را دیده است

                                     چشم هایم کور کردی ،  انتظار بی نشان

گفته بودم گر بگریی ، گریه ات خندان کنم

                                 خنده ام گریان نمودی ، اشک بی نام و نشان

گفته بودم گفته بودی گفته ها را گفته ای

                                 پس چرا گفتی جدایی ، حرف بی نام و نشان

چشم در این درگه بی نور سو

                    شوق وصالت به نمش می رود

پلک در این خوابگه نم گسار

                          ناز نگاهت به برش می خرد

اشک در این سیل گه انتظار

                          قطره چشمان تو را می برد

گونه اگر سد ترنم شود

                         چشم کجا اشک تو را بنگرد ؟

این رخ اگر مست نمایت شود

                                 اخم نمایی دل رخ بشکند

این سر اگر بر تن جان پایدار

                                 غمزه نمایی سر تن بفکند

گر تو نبودی و نگاهت نبود

                                       گر رخ تو لو لو یادم نبود

چشم و سر و اشک و رخ و روح و جان

                                  مست توام ، جان به کف اش می دهد .

من که پا در خاک دستم بسته است          

                                    آرزویـم  دست یابـی بر تو است

مـن که در دل ریشه ای پرورده ام          

                                 از امیـد تو به اوجم  ، ور نه پست

دست در دامــــان مرطوب زمین        

                                من سراپـای وجودم رستــه است

من در این بی سایبان صحرای غم      

                           ساقه ام در وصف تو ، این سایه است

من ندیدم هــوهوی مست وصـال              

                                   بــاد نـــاز تو ز  رویم گشتـه است

تو اگر مستی از این رعد و کمــان           

                                   من ندای بلبـــلان را مست مست

تو اگر همراه بـــــــاران می دوی       

                                  من تمنــــای وجودم قــطره است

تو اگر دیدی به بارم بــرگ و بوی    

                         آن صدای دست مست خش خش است

من درختی بـی رگ و بی ریشه ام         

                                 وصف آرای تو بستـــــــم ریشه ام

سرد است هوا ، کجاست خورشید ؟           

                             گــــــرما بدهد ، نرفتــه امـــــید

دل در گـــــــــروی هــــوای مستـت          

                               سرمـــــا بدرد ، غنچه بپرسید

گــــــل در طلـــب تعنـــــــــــم تـــــو      

                                پــــر پــــر بزند به خود نگفتید

پــــروانه به زعـــــــــم چشم مشتت       

                         نــــرگس به کجاست ، بال بستید

حتی دل قطره هـــــــــای بــــــــاران       

                              از زرد  رخـــــــــت  به باد بردید

ای مــــــــــست ترین نـــــــگاه عـــالم   

                            پـــروانه و گــل ز هـــــوش بردید

چـرخ فلــــــــک و تمـــــــــام هستی      

                      مجنون به رخـــــت ، مست ببـــردید

دیوانــــــــه اگر تمــــام هستی است      

                     سرد است هوا ، کجاست خورشید ؟

تا حالا شده یه حس برتر داشته باشی ؟ تا حالا شده تو همه ندونسته ها بدونی داری دنبال چی می گردی ، تا حالا شده تو همه رویاهات به واقعیات برسی واقعیتی که شاید دونستنش و حس کردنش برق و تو چشمات نمایون کنه ، تا حالا شده نگاه کنی و با نگاهت حرف بزنی ، بفهمونی ، تا حالا شده از راه برسی بدون هیچ حرکتی بپری رو کاناپه و با دستات دور خودت چمبره بزنی و در حالی که چشماتو بستی لبخند بزنی . شده همه چیزهایی رو که نمی فهمی بفهمی و همه چیزهایی رو که می فهمی نفهمی ، شده سرتو بذاری رو سینه مبل و در حالی که گریه می کنی بخندی  ، شده ...

آره فکر می کنم اگه از این قبیل اتفاقهای گذری تو زندگیمون پیش بیاد شاید یه حسی در وجودمون جوونه زده که ما رو متحول کرده حتی اگه  برای چند لحظه ...

من فکر می کنم حس برتر همینه ولی حس برتری رو قبول دارم که در کنار تحول،  انسان رو به اوج برسونه و منظورم از اوج همون مطلوبیت درونیه . و تو تنها کسی بودی که کشتی به گل نشسته دلم رو از اقیانوس بی حسی در دریای آبی و آزاد زیباییها به اوج رسوندی . آری تو همان حس برتری .

حس برترم بمان